Buizerd had een prooi in het oog.

Buizerd had een prooi in het oog.

Vanaf de laatste decennia van de 20e eeuw is het buizerdbestand in de Benelux verveelvoudigd ten opzichte van de jaren zestig, toen de vogel door gebruik van pesticiden daar bijna verdwenen was. In Nederland komt hij anno 2010 weer algemeen voor, met een stabiele stand van ruim 10.000 broedparen.

Door: Regina Vastenhout
Gemaakt: 14-01-2019, 1105x bekeken

Meer foto's van Regina Vastenhout

Bekijk slideshow
7 1 Wat voedsel betreft is de buizerd een flexibele vogel en een opportunist; hij eet wat voorhanden is. Vandaar ook z'n brede verspreiding. Veldmuizen, mollen of konijnen vormen vaak het hoofdvoedsel samen met kikkers en kleine vogels. Een buizerd kan als het nodig is snel overschakelen op een ander voedingspatroon: ook dieren als eekhoorns, hazelwormen, waterhoentjes, insecten, verschillende amfibieën of vissen zijn dan niet veilig. Ook eet hij wel aas, meestal verkeersslachtoffers. Als hij een prooi ziet vanaf zijn uitkijkpost laat de buizerd zich er als een baksteen op vallen. In de winter zitten ze ook vaak op de grond; dan eten ze regenwormen. Mensen worden zelden of nooit door buizerds aangevallen, behalve een enkele keer joggers. Zij worden dan mogelijk instinctief geïnterpreteerd als een indringer op de vlucht. 3 Bij buizerds bestaat een grote kleurvariatie, er zijn erg donker gekleurde exemplaren terwijl er ook zijn met een bijna witte onderkant. Het bovengedeelte is effen, terwijl aan de onderkant verschillende dwarsbanden getekend zijn. De staart van een volwassen buizerd heeft naast de donkere eindband nog 8-10 smalle donkere dwarsbanden. De spanwijdte van de vleugels is ongeveer 113 tot 128 cm. De totale lengte van kop tot staart is ongeveer 51 tot 57 centimeter. 5 De Ermelosche Heide is een heidegebied bij de Nederlandse plaats Ermelo. Het terrein is zo'n 343 ha en ligt ten zuidoosten van de plaats Ermelo. Aan de oostkant wordt de Ermelosche Heide begrensd door de provinciale weg N302. Het hoogste punt op de Ermelosche Heide is de zogenaamde "Paalberg", een kleine stuwwal uit de ijstijd. 1 De Ermelosche Heide is een heidegebied bij de Nederlandse plaats Ermelo. Het terrein is zo'n 343 ha en ligt ten zuidoosten van de plaats Ermelo. Aan de oostkant wordt de Ermelosche Heide begrensd door de provinciale weg N302. Het hoogste punt op de Ermelosche Heide is de zogenaamde "Paalberg", een kleine stuwwal uit de ijstijd. Het terrein is door de eeuwen heen door verschillende groepen mensen in gebruik geweest. Men vindt er grafheuvels uit de tijd van de klokbekercultuur. In de Romeinse tijd, omstreeks het jaar 170, lag er een marskamp voor het Romeinse leger dat zo'n 9 ha groot was en plaats bood aan zo'n 4000-6000 legionairs. De contouren hiervan zijn nog duidelijk in het landschap te herkennen. De aarden verdedigingswallen van het Romeinse marskamp hebben de status van rijksmonument en zijn in 2006 deels gerestaureerd. De natuurlijke verspreiding van heidevegetaties bestaat uit ontkalkte delen van het duinlandschap (met name in Noord-Nederland), gebergtes boven de boomgrens en de randen van hoogvenen. De heide in het binnenland is een cultuurlandschap ontstaan door onttrekking van voedingsstoffen door begrazing en afplaggen van zandige gronden. Uit stuifmeelonderzoek blijkt dat ook in het binnenland altijd wel heidevegetaties voorkwamen, maar de grote boomloze heidevelden en de zandverstuivingen zijn ontstaan door de intensivering van de schapenteelt gedurende de Middeleeuwen.
 
Een moment geduld aub...
Een moment geduld aub...